Op 30 september was het Nationale Broer en Zussendag. Voor veel gezinnen een dag om stil te staan bij die bijzondere, soms complexe, maar vooral kostbare band tussen broers en zussen. Voor mij een mooi moment om bewust naar Storm en Zoey te kijken… hoe zij samen zijn, elkaar aanvullen, botsen, maar vooral ook: groeien.
Zoey begint te begrijpen dat Storm “anders” is
Zoey is nu 6 jaar. Ze begint te beseffen dat Storm niet alles hetzelfde doet als andere kinderen. Ze benoemt zelfs weleens “downsyndroom” als ze het over hem heeft. Natuurlijk weet ze nog niet precies wat dat inhoudt, maar ze stelt vragen en vergelijkt hem met andere kinderen die ze ziet. Als ze een kindje met downsyndroom tegenkomt, merkt ze op: “Die is net als Storm.”
Ik vind het soms lastig om dat goed uit te leggen. Een technisch verhaal over chromosomen gaat er bij een 6-jarige natuurlijk niet in. Daarom vertel ik haar: “Storm heeft een extra bouwsteentje in zijn lijf. Daardoor duren sommige dingen, zoals praten, lopen of leren schrijven, wat langer. Maar hij is natuurlijk net zo waardevol, uniek en bijzonder als ieder ander kind.”
En dat is precies hoe ik wil dat ze het voelt: niet als een beperking die hem minder maakt, maar als een stukje van wie hij is.
Trots en zorgzaamheid
Wat me keer op keer raakt, is hoe trots Zoey is op haar broer. Soms wijst ze hem gewoon aan en zegt met een blik die alles zegt: “Dat is mijn broer!’’
Ze kan ook ontzettend zorgzaam zijn. Soms bijna moederlijk: ze helpt hem bij zijn schoenen, bij aankleden, of doet mee met zijn lees en praatoefeningen. Laatst zei een moeder op school tegen mij dat ze Zoey zo liefdevol en behulpzaam vond. En dat klopt ook helemaal… het zit er van nature in.
Botsen hoort erbij
Maar vergis je niet: ze kunnen elkaar ook flink in de haren vliegen. Zoals elk broer en zus. Ruzie om speelgoed, om wie er eerst mag, of omdat Storm dolgraag wil meespelen met haar en haar vriendjes, maar het spel niet altijd begrijpt. Dat is niet altijd leuk voor haar, en ook niet voor hem.
Voor ons als ouders is het steeds weer zoeken naar balans. Je wilt dat je dochter begrip en geduld leert, maar je wilt ook dat ze gewoon lekker haar eigen ding kan doen en niet altijd de zorgende rol hoeft te pakken.
Bewust tijd voor Zoey
Daarom vinden we het belangrijk om Zoey ook bewust één-op-één tijd te geven. Alleen met papa of mama, zonder Storm erbij. Dat doet haar zichtbaar goed. Met Storm in de buurt gaat er onbewust vaak meer aandacht naar hem. Ik weet nog dat hij in zijn peutertijd vaak wegliep. Dan moest ik achter hem aan, terwijl Zoey keurig bleef wachten. Voor haar voelde dat soms alsof ze minder belangrijk was.
Die momenten samen, een wandeling, een spelletje, een middagje knutselen, geven haar ruimte om gewoon kind te zijn. En dat is misschien in ons geval nog wel extra belangrijk.
Samen groeien
Nu ze ouder worden, zie ik dat Storm en Zoey steeds meer hun eigen ritme vinden. Natuurlijk ontwikkelt Zoey sneller, maar dat betekent niet dat hun band uit elkaar groeit. Integendeel. Ze vullen elkaar vaak prachtig aan. Zoey leert geduld, begrip en zorgzaamheid. Storm leert vertrouwen, moed en trots, omdat zijn zus hem er onvoorwaardelijk bij betrekt.
Ik geloof echt dat opgroeien met een broer of zus met een beperking je empathie, sociale betrokkenheid en probleemoplossend vermogen vergroot. Maar net zo belangrijk vind ik dat Zoey ook haar eigen pad mag lopen, met ruimte voor haar gevoelens en behoeften.
Nationale Broer en Zussendag
Nationale Broer en Zussendag herinnerde me eraan hoe bijzonder en waardevol die band is. Vol liefde, trots, botsingen, humor en doorzettingsvermogen. Een band die niet vanzelfsprekend is, maar die juist door alles wat ze samen meemaken, alleen maar sterker wordt.
Liefs,
Wendy